منابع
اعتمادی، مرجان (1398)، الگوی رهبری ناب در سازمانهای دولتی، بهراهنمایی: مجتبی عبدخدایی، دانشگاه علامه طباطبائی، دکتری مدیریت دولتی، گرایش مدیریت منابع انسانی.
بهرامی، زهرا (1399)، دیپلماسی علمی در سیاست خارجی امریکا در دوران پساجنگ سرد 2018-1991، بهراهنمایی: داود آقایی، دانشگاه علامه طباطبائی، کارشناسی ارشد، علوم سیاسی.
تسلیمی، محمدسعید؛ نوروزی، خلیل؛ مخدومی، احمد و هاجری، مهدی (1397)، مدل توسعه دیپلماسی علم و فناوری ازمنظر کارگزاران کشور، نشریه راهبرد فرهنگ، (43): 177-199.
جباری، اقبال؛ رستگار، عباسعلی؛ عابدی جعفری، حسن و پیرملکی، پویا (1402)، مفهومپردازی رهبری توحیدی با رویکرد مرور سیستماتیک، مطالعات رفتار سازمانی، 12(4): 1-22.
داودی، علیاصغر (1393)، دیپلماسى علم و فناوری ایران در افغانستان: فرصتها و چالشها، فصلنامه پژوهشهای راهبردی سیاست، 3 (11): 105-127.
رشیدی، مهدی و اکبری، حسن (1404)، اعتبارسنجی مدل مدیریت تعارض گروهی برپایه سیستمهای کنترل سازمانی و رهبری توانمندساز با نقش میانجی ایمنی روانشناختی، مطالعات رفتار سازمانی، 14(1): 51-83. https://doi.org/10.22034/obs.2025.2041688.3463
سرمدی، محمدرضا (1393)، مدیریت اسلامی: رشته علوم تربیتی، تهران: انتشارات دانشگاه پیامنور.
طبرسا، غلامعلی؛ سلیمی، ندا؛ مهاجرنیا، محمدرضا؛ اثنیعشری، محمدحسین و بادین دهش، مهران (1403)، سبکهای رهبری: بررسی گذشته، حال و تبیین آینده با رویکرد علمسنجی در نرمافزار R، مطالعات مدیریت بهبود و تحول، 33 (111): 1-40.
قدیمی، اکرم (1396)T کارکرد دیپلماسی علم و فناوری در جمهوری اسلامی ایران و ایالاتمتحده امریکا، حقوق و علوم سیاسی، 47 (1): 139-157. https://doi.org/10.22059/jpq.2017.60778
کریمانی، عماد؛ نرگسیان، عباس و قلیپور، آرین (1404)، شناسایی نقش رهبری تحولآفرین در استقرار مدل 34000 منابع انسانی. مطالعات رفتار سازمانی. 14 (2): 9-32.
محمدیپور، طیبه (1393)، نقش دیپلماسی آموزشی در سیاست خارجی دولتها، بهراهنمایی: مجتبی عبدخدایی، دانشگاه علامه طباطبائی، کارشناسی ارشد، علوم سیاسی.
نعمتی، حسین؛ سهرابی، روحالله؛ اسلامبولچی، علیرضا و اصغری صارم، علی (1401)، طراحی الگوی رهبری دیپلماتیک اخلاقی در سازمانهای دولتی ایران، اخلاق در علوم و فناوری، ۱۷ (۳): ۱۶۴-۱۶۸.
References
Avolio, B. J., & Yammarino, F. J. (2013).Transformational and Charismatic Leadership: The Road Ahead. United Kingdom: Emerald Group Publishing Limited.
Berridge, G. R. (2015). Diplomacy: Theory and Practice (5th ed.). Palgrave Macmillan.
Bjola, C. (2015). Diplomatic leadership in times of international crisis the maverick, the congregator and the pragmatist. The Hague Journal of Diplomacy, 10(1), 4-9. https://doi.org/10.1163/1871191X-12341300
Callahan, R., & Callahan, W. A. (2017). Controversies in Contemporary Diplomacy. Stanford University Press.
Chalmers, I., Hedges, L. V., & Cooper, H. (2002). A Brief History of Research Synthesis. Evaluation & the Health Professions, 25(1), 12–37. https://doi.org/10.1177/0163278702025001003
Chukwu, E., Adu-Baah, A., Niaz, M., Nwagwu, U., & Chukwu, M. U. (2023). Navigating ethical supply chains the intersection of diplomatic management and theological ethics. International Journal of Multidisciplinary Sciences and Arts, 2(3):127-139.
Corbin, J., & Strauss, A. (2014). Basics of qualitative research: Techniques and procedures for developing grounded theory. Sage publications.
Dawoda, R. M. N. (2023). The Role of Diplomatic Leadership in Reinforcing Job involvement: A Field Study among Individuals in Public Hospitals in Duhok Governorate. Zarqa Journal for Research and Studies in Humanities, 23(2):536-556.
Eke, K. (2012). The Quest for Diplomatic Leadership in the Poetry of Tanure Ojaide. Matatu, 40(1), 51-60.
Goleman, D. (2000). Leadership that gets results. Harvard Business Review, 78(2), 78-90.
Hirabayashi, H. (2008). The New PM Should Exercise Strong Diplomatic Leadership, 1-5.
Hsieh, H. F., & Shannon, S. E. (2005). Three approaches to qualitative content analysis. Qualitative Health Research, 15(9), 1277-1288. https://doi.org/10.1177/1049732305276687
Iaydjiev, I. (2014). Understanding crisis-induced change in global governance The diplomatic management of the global financial crisis of 2008-2009. University of Oxford, Department of International Development.
Inyang, B. J. (2013). Exploring the concept of leadership derailment: Defining new research agenda. International Journal of Business and Management, 8(16), 78-85. https://doi.org/ 10.5539/ijbm.v8n16p78
Kerr, P. (2019). Diplomacy in a Globalizing World: Theories and Practices. Oxford University Press.
Lakshman, C. (2009). Organizational knowledge leadership: An empirical examination of knowledge management by top executive leaders. Leadership & Organization Development Journal, 30(4), 338-364. https://doi.org/10.1108/01437730910961676
McChristian, M. A. (2023). A Qualitative Study Exploring the Cultural Adaptation of US Diplomatic Leaders Working in Africa (Doctoral dissertation, Indiana Institute of Technology).
Northouse, P. G. (2018). Leadership: Theory and Practice. United States: SAGE.
Prestia, A. S. (2017). The art of leadership diplomacy. Nursing Management, 48(4), 52-55.
Sandelowski, M., Barroso, J. (2007). Handbook for Synthesizing Qualitative Research. United States: Springer Publishing Company.
Song, W. (2011). Peaceful rise from the border Chinese practice of diplomatic leadership in the Shanghai Cooperation Organisation. In China's Policies On Its Borderlands And The Internatio.
Tyler, M. C., & Sullivan, K. (2014). Book review: The Oxford Handbook of Modern Diplomacy., written by Andrew F. Cooper, Jorge Heine and Ramesh Thakur (2013). The Hague Journal of Diplomacy, 9(4), 431-432.
Willimek, F. M. (2024). When Diplomats Become Leaders Conceptualising Diplomatic Leadership in Crisis from a Psychological Angle. European Review of International Studies, 11(2), 195-226.
Yamanaka, T., & Fujimoto, H. (2018). Synthesiology—A new paradigm for interdisciplinary research. Progress in Biophysics and Molecular Biology, (137), 12-19.
Yukl, G. (2013). Leadership in organizations (8th ed.). Pearson Education.
